największa beznadzieja ogarnia nas, kiedy nie ma na co czekać
więc może warto mieć  nadzieję, nawet na to, co skończy się beznadziejnie

chcę się odciąć, uciekać, ale w takiej małej klatce tego nie zrobisz

dziesiątki chorych układów
setki bolesnych sytuacji
zabierz mnie stąd
tak tu bezbarwnie

kilka nadziei tak blisko

walczę
motywacji tak mało
walczę
nawet bez niej się da
walczę
z przerwami
walczę
ale jednak z ciągłością
walczę
dajcie mi mój łup
walczę
oddam Wam mój łom

czy kiedykolwiek będzie naprawdę?
nie dawaj odpowiedzi, pokaż ją

dawno nie czułam tych mięknących kolan,
tego ściskającego się żołądka
strach, tak, to on

dzień taki, jak dawniej
tego potrzebowałam

i tak minął rok czwarty

i tak wszystko wraca do normy

ileż można czekać na pewne cuda?

wraca wiosna
wraca życie
wraca to normalne
wraca to ukochane
wraca to niezwykłe
objęłabym to wszystko i przytuliła z całych sił


dodajcie mi tych sił

I want you to be something I would be waiting for

nieustająco
wciąż to samo
te same nadzieje
oczekiwania
nie mów, że coś się zmienia
nie mów, że na lepsze
te same tęsknoty
nie ma ukojenia
wciąż ten niedosyt

jest tak bezbarwnie i ze znieczuleniem,
cały czas

jeszcze we wrześniu "trzymaj mnie dalej przy życiu, bo nie wiem czemu, ale chyba muszę się nauczyć żyć bardziej bez respiratora niż z nim"

Respiratora brak. Od dawna. Można żyć. Ale co to za życie.
 

odkreślam grubą linią ostatnich 8 miesięcy
najwyższy czas

niech marzec ponownie okaże się najlepszy
niech ponownie udowodni, że warto było na niego czekać